NB betekenis
De betekenis van NB verwijst naar nota bene, een korte aansporing die neerkomt op ‘let wel’. Zie je die twee letters onderaan een brief of uitnodiging staan, dan vraagt de schrijver je om de regel erachter niet over te slaan.
Het is een afkorting uit het Latijn, en je komt hem ook vaak met punten tegen, als N.B. Ook De Kleine Winkler Prins gaf in 1949 al N.B. als korte vorm van nota bene. Meestal opent NB een losse alinea aan het slot van een tekst, met daarin iets wat je beter niet mist, zoals een aanmeldtermijn of een tijd die is verschoven. Voluit geschreven doet nota bene iets anders. In een gewone zin laat het woord horen dat de spreker zich verbaast of iets eigenlijk te gek vindt. Ontbreekt er nog iets? Stuur het in en maak kans op een Bol.com waardebon t.w.v. €100!
Op welke plek in je brief zet je NB?
Wat betekent NB concreet voor de opbouw van je brief? Doorgaans zet je het ene punt dat er niet bij mag inschieten in een eigen alinea onder de rest van de tekst, met de afkorting als eerste woord. Denk aan een brief van de tennisclub over de ledenvergadering, met als laatste regel: NB Neem je ledenpas mee, want zonder pas kun je niet stemmen. Een officieel voorgeschreven plek is er niet. De Taalunie heeft adviezen voor hoe je een zakelijke brief opmaakt, voor Nederland en voor België, en NB komt daarin niet voor. Wikipedia noemt nog een tweede manier om de afkorting te gebruiken: tussen haakjes, vlak na een woord, als teken dat daar iets ongewoons aan de hand is. Een zin als ‘De tocht van zondag is 30 kilometer (NB) lang’ laat zien hoe dat eruitziet.
Schrijf je NB met of zonder punten?
Volgens Onze Taal schrijf je officieel NB: twee hoofdletters, geen punten. Toch zie je N.B. ook geregeld, en het genootschap keurt die vorm niet af: met punten is het een verdedigbare keuze. Wie toch punten zet, zit dicht bij de algemene regel van de Taalunie. Volgens die regel krijgt een afkorting punten en kleine letters; alleen bij afkortingen uit een andere taal blijven hoofdletters soms staan, al noemt de Taalunie NB daarbij niet bij naam. Zoek je op NB afkorting, dan kom je op naslagsites daarnaast N.b. en n.b. tegen. Voor de betekenis maakt de schrijfwijze niets uit. Hardop spreek je NB uit als en-bee, met de nadruk op de bee. Moet je nota bene voluit schrijven en over twee regels verdelen, dan breek je het af als no-ta be-ne.
Hoe gaat de zin na NB verder?
Achter NB zet je volgens Onze Taal liever geen dubbele punt, en het woord daarna krijgt een hoofdletter. Je schrijft dus: NB De bus vertrekt om 7.30 uur en wacht op niemand. Met punten blijft het hetzelfde: N.B. Neem een lunchpakket mee. Een dubbele punt achter de afkorting is daarmee geen regelrechte fout, alleen niet de vorm die de voorkeur heeft. De afkorting werkt op die plek als een soort kopje: ze staat vooraan in de alinea, en wat erachter komt, is een gewone zin die op een punt eindigt. Wat je daar neerzet, is de mededeling waar het om draait; ook in het Engels kondigt NB iets aan wat de lezer niet over het hoofd mag zien.
Wanneer schrijf je PS en wanneer NB?
Onder een brief kun je twee afkortingen tegenkomen die op elkaar lijken: PS en NB. PS staat voor postscriptum, een naschrift. Het is wat er na de ondertekening nog bij komt. NB doet iets anders: het wijst de lezer op iets wat belangrijk is, en daarvoor hoeft de brief niet al ondertekend te zijn. NB kan zelfs tussen haakjes midden in een zin staan. Schrijf je een kaart aan een vriendin en wil je na je naam nog melden dat haar sjaal bij jou ligt, dan is dat een PS. Moet ze vooral onthouden dat het feest een uur eerder begint, dan zet je dat achter NB. In één opzicht zijn de twee wel gelijk: ook PS krijgt officieel hoofdletters en geen punten. Staat er naast deze twee nog een afkorting die je niet kent, zoals RSVP, kijk dan bij wat betekent RSVP.
Wat betekent nota bene midden in een zin?
Voluit geschreven leidt nota bene een ander leven dan de afkorting onder je brief. In een gewone zin is het een bijwoord dat de nadruk legt op iets waarover je je verbaast: ‘Ze kreeg een parkeerboete, nota bene voor haar eigen deur.’ WikiWoordenboek noemt een tweede gebruik: je laat ermee blijken dat iets in jouw ogen absurd is, of zelfs belachelijk. Wikipedia rekent het in de spreektaal tot de tussenwerpsels. Die spottende klank is niet nieuw: al in 1898 vermeldde een woordenboek van Van Dale de ironische bijklank. In oudere teksten staat het soms aaneen: notabene. Scribbr noemt bij nota bene ook mea culpa, die je als ingeburgerde Latijnse uitdrukking niet cursief zet; lees verder bij wat betekent mea culpa. Samengevat vraagt NB in een brief om je aandacht, terwijl nota bene in een gesprek je verbazing of ergernis laat horen: dezelfde twee woorden, met een heel andere toon.